ผมภวินท์ ประเทืองสุขสกุล ผมอยู่ในรัฐเท็กซัส เป็นเมืองเล็กๆ ที่ชื่อว่า Grapeland ทุกส่ิงทุกอย่างแตกต่างจากเมืองไทย ไม่ว่าจะเป็นภาษาพูด อาหารการกิน ผู้คน วัฒนธรรม รวมทั้งสภาพแวดล้อม แทนที่จะรู้สึกดีใจ ผมกลับรู้สึกกลัวและอาย เพราะผมไม่เข้าใจที่คนอเมริกันพูด เขาพูดค่อนข้างเร็ว แต่ผมก็พยายามแก้ปัญหานี้ โดยการชวนพวกเขาเล่นกีฬา ทำให้ผมรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที

ครอบครัวอุปถัมภ์ของผม ดูแลผมเป็นอย่างดี เขารักผมเหมือนผมเป็นลูก คอยช่วยเหลือผมตลอดเวลา ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา ผมช่วยโฮสล้างจาน ทำความสะอาดห้องครัว ป้อนอาหารให้สุนัขทุกเช้าเย็น ผมได้ทำกิจกรรมหลายอย่าง เช่นเล่นฟุตบอล เทนนิส ว่ายน้ำ ตกปลา มันยากที่จะเล่นกีฬาของเขา เพราะคนอเมริกันส่วนมากนิยมเล่นอเมริกันฟุตบอล เบสบอล และวอลเลย์บอล ซึ่งผมไม่เคยเล่นมาก่อน วันธรรมดาโฮสมักจะพาผมไปกินอาหารข้างนอก ผมคิดถึงอาหารไทย เลยทำข้าวผัดกินเอง และให้โฮสลองชิมฝีมือของผม โฮสบอกว่าอร่อยมากๆ วันเสาร์กับวันอาทิตย์ โฮสจะพาไปชอปปิ้งในเมืองที่ Houston กับ Austin บางครั้งโฮสพาไปเทศกาล Renaissance โดยผู้คนจะแต่งตัวเป็นอัศวินกับแม่มด มีของเล่นเยอะแยะ

มันไม่ถูก มันไม่ผิด แต่มันแค่ “แตกต่าง”

โรงเรียนที่ผมเรียน มีนักเรียนอยู่ประมาณ 150 คน ซึ่งทุกคนใจดีกับผมมาก พวกเขาคอยช่วยเหลือ พวกเขาไม่เคยหัวเราะสำเนียงการพูดของผม แต่กลับช่วยสอนผมพูดให้ถูกต้อง ครูที่นี่ใจดีมาก คอยอธิบายให้ผมฟังเวลาผมมีปัญหา นักเรียนที่นี่ถูกเปิดโอกาสให้ถามคำถาม หรือขอความช่วยเหลือจากคุณครูได้ทุกเวลา โรงเรียนที่นี่มี Quiz หรือสอบย่อยทุกสัปดาห์ และ Test ทุก 2 สัปดาห์ รวมทั้ง Sixth Week Test ซึ่งเป็นข้อสอบใหญ่ทุก 6 สัปดาห์ นอกจากนี้ ผมได้เข้าร่วมวงดุริยางค์ของโรงเรียน ได้มีโอกาสเล่นเพลงในการแข่งขันอเมริกันฟุตบอลทุกวันศุกร์ในตอนกลางคืน และได้แสดง Marching Band บนสนามหลังจากหมดเวลาครึ่งแรกของเกม

ผมรู้สึกชอบที่ได้อยู่ในเมืองนี้ ประทับใจผู้คน ผู้คนที่นี่ต่างต้อนรับผมเหมือนแขกคนสำคัญ เขาช่วยเหลือเกื้อกูลกันตลอด ถึงแม้ว่าทุกอย่างที่นี่จะแตกต่างจากเมืองไทย แต่ผมก็ได้เรียนรู้ว่า “มันไม่ถูก มันไม่ผิด แต่มันแค่แตกต่าง”

ภวินท์ ประเทืองสุขสกุล (มาย)
โรงเรียนรุ่งอรุณ
Grapeland High School
Grapeline, Texas