วันแรกที่มาถึง USA ทุกอย่างเป็นสิ่งที่แปลกใหม่มากค่ะ ทั้งภาษา ทั้งผู้คน ถึงแม้ว่าเราจะเรียนภาษามาก็ตาม แต่พอมาเจอสภาพแวดล้อมที่แปลกใหม่ ทำให้ไม่กล้าพูด กลัวทุกอย่าง คำศัพท์ที่เรียนมาหายหมด แรกๆ เริ่มกลัว คือการที่พูดกับเขาแล้วไม่รู้เรื่อง บางทีกลัวฟังไม่ออก ทุกอย่างกลัวไปหมด เหมือนกับว่าต้องมาเร่ิมใหม่ที่นี่ เป็นการเริ่มศูนย์ของภาษาอังกฤษเลยก็ว่าได้ เวลาที่พูดกับเค้าไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้ภาษามือบ้าง สีหน้าบ้าง ตอนแรกก่อนมาพอรู้ต้องใช้ภาษามือหรือสีหน้าเพื่อบอกอาการนั้น คิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่รู้จะทำแบบไหนให้เขารู้เรื่อง แต่พอมาถึงจริงๆ แล้วภาษามือใช้ได้มากที่สุด คือลักษณะกิริยาท่าทางมันไปเอง ความรู้สึก…คือ ทำยังไงก็ได้ให้เขารู้เรื่องกับเรา แล้วสามารถสื่อสารกันได้ ช่วงแรกๆ เป็นช่วงที่เหนื่อยมาก ต้องพยายามทุกอย่าง ลองทุกอย่าง แต่สิ่งที่ใช้แล้วได้ประโยชน์มากที่สุด คือ…การยิ้ม ถึงแม้เราพูดไม่ได้แต่ยิ้มไว้ ก็ทำให้มีเพื่อนได้ พอมาถึงที่นี่ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงหมด ต้องเก็บห้องเอง ต้องดูแลทุกอย่างด้วยตัวเอง ตอนแรกๆ รู้สึกแปลกๆ แต่พออยู่ไปเรื่อยๆ ก็ชิน ทำให้เรารู้ว่าเราโตขึ้นมาก มีความรับผิดชอบมากกว่าตอนที่อยู่เมืองไทย รู้สึกว่าทุกอย่างเป็นของเรา ต้องดูแลรักษาให้ดีที่สุด

ช่วงแรกๆ เป็นช่วงที่เหนื่อยมาก ต้องพยายามทุกอย่าง ลองทุกอย่าง

ทุกอย่างก็เป็นสิ่งที่แปลกใหม่ แต่ยังไม่เท่ากับการไปโรงเรียน เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นที่สุด การไปโรงเรียนวันแรกเป็นสิ่งที่สนุกมากแล้วก็สับสนมาก เพราะการเรียนการสอนไม่เหมือนกันเลยก็ว่าได้ ต้องเดินเรียน ต้องเข้าห้องให้ทันเวลา แล้วเวลาหาเพื่อนก็เป็นสิ่งที่ยากมาก เพราะการเรียนที่เราเจอเพื่อน 1 คน ในห้องเรียนนั้น พอจบวิชานั้นบางทีอาจจะไม่ได้เจอกันอีกเลยก็ว่าได้ เพราะเรียนคนละวิชา คนละห้อง ทานข้าวกลางวันไม่ตรงกัน แต่วันแรกของการไปโรงเรียนก็เป็นสิ่งที่สนุกมาก ระยะเวลาที่มาที่นี่ก็ประมาณ 2-3 เดือน ทำให้รู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นมาก มีความเข้มแข็งมากขึ้น คิดเอง ตัดสินใจเองได้